LOGBOEK

s e l e n e t

Zondag 4 januari 2009.
Geboortehuis
Op 13 november 1924 is mijn vader in dit huis -een bovenwoning op Helbeek 22- geboren. Hij heeft hier tot 1927 gewoond. Het gezin -met een kind- is toen verhuisd naar het door hun gebouwde nieuwe huis aan de Hogeweg, waar vader zijn tuindersbedrijf voortzette.

Donderdag 1 november 2007.
Dood
Het gevoel komt zelden. Dit gevoel komt bij het krieken van de dag. Het hoofd is leeg na een donkere nacht van rust. Desolaat, euforisch..
ook nog ::(oude gedichten, mijmering)

Woensdag 29 augustus 2007.
Anno 1904
Eindelijk kan nu iedereen zien in wat voor een oud krot wij wonen.

Zaterdag 17 februari 2007.
Op het dak
Eigenlijk moet je zeker een keer op het dak van je eigen huis zijn geweest. Ruim twintig jaar heeft het moeten duren voordat ik de top van ons eigen huis heb bereikt.


Imo houdt de wacht met de mobiele telefoon in de aanslag. "En, n, twee moet ik bellen h, pap?"

Zaterdag 17 februari 2007.
Evolutie
Het blijft knagen. Bijna alles kan ik wel verklaren vanuit het idee dat alles zo is als het door de evolutie wordt bepaald. Ouders zorgen voor hun kinderen, niet uit liefde, maar omdat op deze wijze de soort blijft bestaan. Wij mensen noemen dat dan inderdaad liefde. Zelfs grootouders hebben een reden om te bestaan. Want je zou natuurlijk kunnen denken dat als de kinderen van deze grootouders zelfstandig genoeg zijn het voor het voortbestaan van de mensheid geen zin meer heeft dat de grootouders nog blijven leven. Ze doen in feite niks anders dan het eventuele schaarse voedsel te verorberen. Toch vervullen deze opa's en oma's weldegelijk een belangrijke rol. Ze zorgen vaak voor de kleinkinderen en door hun ervaring en levenswijsheid kunnen ze bijdragen aan het oplossen van allerlei tegenslagen en problemen die wij mensen -lees ouders en kinderen- in het leven tegenkomen. Zouden deze redenen tot verder leven er niet zijn geweest, dan zouden de grootouders zeker tientallen jaren eerder het loodje leggen. Het mannetje van de bidsprinkhaan wordt na de geslachtsdaad door het grotere vrouwtje bedankt en opgepeuzeld. Ze is bevrucht en het lichaam van het mannetje bevat veel eiwitten, dus opeten die hap. Laten we ons niks wijsmaken over liefde voor de kleinkinderen, gewoon een kwestie van overleven.
Waarom lopen bij bijna alle mensen de rillingen over de rug, indien iemand met een nagel van zijn vinger over het schoolbord krast? Kijk daar heb ik nu -nog- geen verklaring voor... En dat knaagt dus. 

Dinsdag 23 januari 2007. (bericht is nog in bewerking)
Berghagedis bevriest zonder dood te vriezen.
Ruim een jaar geleden las ik tot mijn grote verbazing, tot mijn grote schrik, een krantenartikel over een berghagedis in Finland die in de wintertijd bevriest en in de lente weer tot leven komt.
De letterlijke tekst luidde:

 

"Berghagedis bevriest
zonder dood te vriezen

Door Johan Lamoral
In de uiterst noordwestelijke
punt van Finland leeft een zeldzame berghagedis die in
dit klimaat van korte zomers
en ijzige winters een merk-
waardige overlevingsstrategie
heeft ontwikkeld. Hij kan zich
laten invriezen zonder dood te vriezen.
Zelfs in de korte poolzomer
daalt