|
Zaterdag 17 februari 2007.
Evolutie
Het blijft knagen. Bijna
alles kan ik wel verklaren vanuit het idee dat alles zo is als het door de
evolutie wordt bepaald. Ouders zorgen voor hun kinderen, niet uit liefde, maar
omdat op deze wijze de soort blijft bestaan. Wij mensen noemen dat dan inderdaad
liefde. Zelfs grootouders hebben een reden om te bestaan. Want je zou natuurlijk
kunnen denken dat als de kinderen van deze grootouders zelfstandig genoeg zijn
het voor het voortbestaan van de mensheid geen zin meer heeft dat de grootouders
nog blijven leven. Ze doen in feite niks anders dan het eventuele schaarse
voedsel te verorberen. Toch vervullen deze opa's en oma's weldegelijk een
belangrijke rol. Ze zorgen vaak voor de kleinkinderen en door hun ervaring en
levenswijsheid kunnen ze bijdragen aan het oplossen van allerlei tegenslagen en
problemen die wij mensen -lees ouders en kinderen- in het leven tegenkomen.
Zouden deze redenen tot verder leven er niet zijn geweest, dan zouden de
grootouders zeker tientallen jaren eerder het loodje leggen. Het mannetje van de
bidsprinkhaan wordt na de geslachtsdaad door het grotere vrouwtje bedankt en
opgepeuzeld. Ze is bevrucht en het lichaam van het mannetje bevat veel eiwitten,
dus opeten die hap. Laten we ons niks wijsmaken over liefde voor de
kleinkinderen, gewoon een kwestie van overleven.
Waarom lopen bij bijna alle mensen de rillingen over de rug, indien iemand met
een nagel van zijn vinger over het schoolbord krast? Kijk daar heb ik nu -nog-
geen verklaring voor... En dat knaagt dus. |
